Za początek polskiego lotnictwa możemy uznać już XVII, kiedy to Łukasz Piotrowski, profesor Akademii Krakowskiej, zbudował pierwsze przyrządy do latania. Pierwszym Polakiem, któremu udało się wznieść w powietrze był pisarz i podróżnik Jan Potocki, który w 1789 roku odbył lot balonem wraz z francuskim pionierem i wynalazcą spadochronu Jean Pierre Blanchardem.
Koniec wieku XIX był okresem, kiedy liczba pionierów lotnictwa powiększała się dość dynamicznie. Jedną z czołowych postaci tego okresu był Stefan Drzewiecki, który szczególnie dużo wniósł do teorii lotu oraz teorii śmigieł lotniczych. Równolegle z pracami naukowymi Drzewieckiego w historii lotnictwa polskiego pojawia się nazwisko Czesława Tańskiego, zwanego ojcem polskiego szybownictwa. W 1894 roku zbudował swój własny pierwszy szybowiec, który nazwał lotnią. Natomiast w 1909 roku zbudował prototyp śmigłowca z napędem ręcznym, a następnie samolot Łątka, niestety obie konstrukcje nie zdołały oderwać się od ziemi. Pierwszymi Polakami którym udało się na własnych konstrukcjach wzlecieć w powietrze byli Czesław Zbierański i Stanisław Cywiński, Edward Libański, Witold Rumbowicz oraz Adolf Warchałowski.
Początek XX wieku jest to także okres, kiedy zawiązywały się pierwsze stowarzyszenia lotnicze, były to Koło Awiatów przy Stowarzyszeniu Techników w Warszawie i Związek Awiatycznych Studentów Politechniki Lwowskiej. Organizacje te zajmowały się popularyzacją idei lotnictwa i pokazów lotniczych.
Rozwój polskiego lotnictwa nastąpił po zakończeniu I wojny światowej. W związku z wybuchem wojny polsko-bolszewickiej, konieczne było wsparcie działań wojennych lotnictwem. Bazowało ono na sprzęcie przejętym po zaborcach i zakupionym za granicą. Kadrę eskadr lotniczych stanowili piloci polscy pochodzący z lotnictwa byłych zaborców oraz armii gen. Hallera wyszkolonych we Francji.
Większy rozwój polskiego przemysłu lotniczego nastąpił w latach trzydziestych, kiedy państwo wykupiło zakłady prywatne i włączyło je do zespołu Państwowych Zakładów Lotniczych PZL.
W 1926 roku został zbudowany Instytut Aerodynamiczny na Politechnice Warszawskiej, gdzie powstawały liczne  samoloty amatorskie budowane przez przyszłych konstruktorów polskich wytwórni lotniczych,
Lubelska Wytwórnia Samolotów LWS wykonała szereg samolotów, a wśród nich samolot pasażerski, turystyczny, łącznikowy i inne. Podlaska Wytwórnia Samolotów PWS również wyprodukowała całą rodzinę udanych samolotów PWS dla lotnictwa wojskowego. Najpopularniejsze to myśliwski PWS-10, treningowy PWS-16 i szkolno-treningowy PWS-26. Jednak największą wytwórnią samolotów były Państwowe Zakłady Lotnicze w Warszawie, a od 1938 roku również z filią w Rzeszowie. Pierwszą konstrukcją PZL był myśliwski P-1, skonstruowany przez Zygmunta Puławskiego. PZL zajmowała się także wytwarzaniem silników lotniczych, głównie były to licencyjne silniki Bristol.
Pierwsze linie lotnicze , które łączyły Warszawę z kilkoma miastami w kraju , powstały w 1923 roku, nakładem kapitału niemieckiego. Eksploatowało je prywatne przedsiębiorstwo Aeroloyd, przekształcone następnie w Aerolot. Dopiero w 1929 roku założone zostało przedsiębiorstwo państwowe, istniejące do dzisiaj pod nazwą Polskie Linie Lotnicze LOT.
Polscy piloci byli zawsze mocna stroną rozwoju naszego lotnictwa. Ich osiągnięcia były znane na całym świecie. W 1932 roku Franciszek Żwirko i Stanisław i Wigura na samolocie RWD-6 odnieśli zwycięstwo w Międzynarodowych Zawodach Samolotów Turystycznych Challenge w Berlnie. W 1932 roku Jerzy Drzewiecki na samolocie RWD-7 bije rekord wysokości wynikiem 6023 m. 8 maja 1933 roku Stanisław Skarżyński na samolocie RWD-5 bis ze 120-konnym silnikiem przelatuje południowy Atlantyk, zdobywając międzynarodowy rekord odległości dla samolotów tej kategorii.

źródło: St. Januszewski, Rodowód polskich skrzydeł, Warszawa 1981